Είμαι σε μια τηλεοπτική εκπομπή με τον βουλευτή κύριο Τζαβάρα, τον οποίο εκτιμώ. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς έλεγα, αλλά με διακόπτει λέγοντας: “Αυτά τα λέει και η Χρυσή Αυγή”. Τον ρωτάω: “Κύριε βουλευτά τι ώρα είναι τώρα;”. “Οκτώ και τέταρτο” μου απαντά απορημένος. “Και η Χρυσή Αυγή αυτό λέει: Ότι είναι οκτώ και τέταρτο. Συμπλέετε μαζί της;”.
Το ζω διαρκώς. Γράφω μια αλήθεια με πλήρεις αποδείξεις, όχι για να πείσω αλλά για να σκεφτεί ο αναγνώστης μου. Τι εισπράττω; Είμαι δεξιός αν κρίνω τον Τσίπρα, είμαι αριστερός αν κρίνω τον Μητσοτάκη, μοιάζει κανείς δεν μην ενδιαφέρεται για το τι λέω.
Με βάση αυτή την πραγματικότητα, στη δημόσια ζωή υπάρχει ένα σοβαρό ποσοστό πολιτών, που δεν αγανακτεί που ο Βελόπουλος πουλά επιστολές του Ιησού. Δεν απορρίπτει την εθνική ψεύτρα Καρυστιανού με τα χαμένα βαγόνια, το λαθραίο καύσιμο και το περιβάλλον της που απαρτίζεται από γερόντισσες και πνευματικούς αστρολόγους.
Οι ίδιοι πολίτες δίνουν ένα 10% στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, μια τραμπούκο της εχθροπάθειας και της τοξικότητας, της ελεεινής συμπεριφοράς στη δημόσια ζωή.
Κοντά τους, ένας κόσμος από τυχάρπαστους, άσχετους των κομμάτων, που τα κανάλια της παρακμής τους εμφανίζουν ως πολιτικούς ειδήμονες. Μόνο που όλος αυτός ο συρφερτός, ύβρεων, τοξικότητας και ψεύδους, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Δεν έχουν πρόταση για τίποτε απολύτως. Εκπροσωπούν το μηδέν, το τίποτα.
Όμως επιτέλους ας αναρωτηθούμε, όλοι αυτοί που πρωταγωνιστούν στα τηλεοπτικά πάνελ και αλλού, τι πραγματικά εκπροσωπούν; Μόνο τους εαυτούς τους και τις τσέπες τους, είναι η απάντηση.
Βγάζουν χρήμα σε βάρος των κορόιδων που παρασύρουν στην κάλπη. Ξέρουν πως ποτέ δεν θα κυβερνήσουν, αλλά “τα λεφτά είναι πολλά Άρη” που έλεγε και ο Σπύρος Καλογήρου στην σχετική ταινία.
Κι έτσι κάνουν όσο καλύτερα μπορούν αυτή τη δουλειά, του πολιτικού του τίποτα, που αφήνει χρήμα όχι αστεία. Πελάτες υπάρχουν, δόξα τω Θεώ. Άμα βρίζω τους πάντες ή πουλάω κηραλοιφές και παίρνω 10% δε έχω πελάτες;
