Οι Αραβικές Μοναρχίες στη Μέση Ανατολή είχαν βρει ένα εξαιρετικό δρόμο ανάπτυξης και ευημερίας. Αρχικά κράτησαν όλο τον έλεγχο ενός μοναρχικού καθεστώτος. Στις χώρες τους δεν υπάρχει μαφία, συμμορίες που να διακινούν ναρκωτικά, εκβιαστές, παράνομοι κάθε είδους. Δεν μπορούν να περάσουν τα σύνορά τους ούτε μετανάστες που θα αλλοίωναν την καθημερινότητα τους.
Μόνο μελανό σημείο τα γκέτο των Πακιστανών και άλλων εργαζομένων που έρχονται στις χώρες τους για τα μεγάλα έργα, θεωρούν όμως ότι δεν αξίζει να ενταχθούν στις κοινωνίες τους και τους έχουν στο περιθώριο.
Στα παραπάνω, πρόσθεσαν τα καλά της Δύσης. Έγιναν τουριστικοί προορισμοί, συνεργάζονται σε αθλητισμό και πολιτισμό, επενδύουν εκτός των χωρών τους, ξεκινούν επιχειρήσεις. Με αυτή την τακτική επήλθε μια ευημερία που ακόμα και δυτικοί που ζουν και εργάζονται εκεί την θεωρούν ιδανική. Υπάρχει ασφάλεια, δεν υπάρχει φτώχεια, υπάρχουν ευκαιρίες.
Όλα αυτά κινδυνεύουν τώρα, από την διπλανή Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, που χωρίς λόγο, βομβαρδίζει κρίσιμες υποδομές ενέργειας (διυλιστήρια, κοιτάσματα) μεταφορών (αεροδρόμια, λιμάνια), τουρισμού (ξενοδοχεία) αλλά και υποδομές Τεχνητής Νοημοσύνης (κέντρα υπολογιστικών δεδομένων).
To Iράν βομβαρδίζει ακόμη και το Ντουμπάι που δεν έχει αμερικανική βάση.
Τα κράτη του Κόλπου εκτιμάται ότι θα δουν σημαντική συρρίκνωση όλων των δραστηριοτήτων τους. Αυτό έχει εξοργίζει τις μοναρχίες που πλέον γνωρίζουν ότι αν ο πόλεμος τελειώσει τώρα και το Ιράν ανακηρύξει εαυτόν νικητή, θα κρατάει όμηρο όλη την περιοχή και κάθε φορά που θα πιέζεται, θα χτυπάει αμέσως τις χώρες του Κόλπου.
Μόνο αποδεκτό αποτέλεσμα για τις Αραβικές χώρες είναι ένα Ιράν τόσο αποδυναμωμένο που δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να θέσει σε κίνδυνο τους γείτονές του. Γι αυτό και ζητούν από τις ΗΠΑ να μην σταματήσουν τον πόλεμο πριν ‘’ολοκληρωθεί η δουλειά’’. Θεωρούν δε οριστικά πια, πως το Ισραήλ έχει δίκιο και δεν ήταν ποτέ εχθρός τους.
