Μιχάλης Ψύλος •
Ο κόσμος επιτέλους βιώνει μια δυναμική ύφεσης: Την εκεχειρία που ανακοίνωσε ο πρόεδρος Τραμπ μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, ακολούθησε η συμφωνία μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών για τη μείωση των αμοιβαίων δασμών για 90 ημέρες.
Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν δίστασε επίσης να κάνει χωριστή συμφωνία με τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη, αλλά και να αποστασιοποιηθεί από τον ισραηλινό σύμμαχό του, τον πρωθυπουργό Νετανιάχου, κάνοντας συμφωνία με την Χαμάς για την απελευθέρωση ενός Αμερικανο-εβραίου ομήρου.
Και τώρα έρχεται η Κωνσταντινούπολη με στόχο την επίτευξη εκεχειρίας στο Ουκρανικό, μέσω απευθείας διαπραγματεύσεων ανάμεσα στη Μόσχα και το Κίεβο.
Ποιο είναι εδώ το «κόλπο» του Τραμπ; Ο Αμερικανός πρόεδρος αφήνει τη διαμεσολάβηση στον Τούρκο ομόλογό του, Ερντογάν, για να αποφύγει μια πιθανή σύγκρουση με τον Βλάντιμιρ Πούτιν.
Ετσι κι αλλιώς, οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την υπογραφή της συμφωνίας για τις πρώτες ύλες με την Ουκρανία και τη διασφάλιση ότι οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, βρίσκονται στα χέρια τους, δεν είχαν πρόβλημα να αναθέσουν ευχαρίστως το έργο της επιδίωξης της ειρήνης με κάθε κόστος,σε άλλους.
Και τώρα ο Τραμπ αφήνει τον Ερντογάν να μεσολαβήσει για τη συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Ο Τραμπ δεν θέλει άλλωστε να θέσει σε κίνδυνο τις καλές σχέσεις με τη Μόσχα, την ώρα μάλιστα που ο Πούτιν έχει δώσει το πράσινο φως στην Ουάσιγκτον να διαπραγματευτεί μια πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και να τερματίσει τη σύγκρουση με τους Χούθι και τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοίας στην Ερυθρά.
Ποιοι είναι οι χαμένοι από αυτή τη «διευθέτηση»; Μα οι συνήθεις «ύποπτοι» …Ευρωπαίοι.
Αμερικανοί, Ρώσοι και Τούρκοι, έχουν έναν κοινό στόχο: να βγάλουν την Ευρώπη από το παιχνίδι. Από την άλλη πλευρά, η Ευρώπη παίζει με την «επιβίωσή» της στην Ουκρανία, προκειμένου να δείξει ότι «μετράει» γεωπολιτικά, στη νέα παγκόσμια τάξη.
Η Ευρώπη έχει κάνει τόσα πολλά λάθη στο Ουκρανικό και τώρα, η διαφαινόμενη ήττα του Κιέβου, έχει γίνει επίσης ήττα για την φον ντερ Λάιεν και τους άλλους ηγέτες της ΕΕ.
Την ίδια ώρα, ο δεσμός μεταξύ Τραμπ και Ερντογάν γίνεται ολοένα και πιο στενός και στη Μέση Ανατολή. Και αυτό σε μια εποχή που ο Αμερικανός πρόεδρος σκέφτεται ακόμη και να εγκαταλείψει τον Νετανιάχου, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να πει ότι θα μπορούσε να αναγνωρίσει το Κράτος της Παλαιστίνης.
Σε αυτήν την περίπτωση, τα ανοίγματα που θα εξασφάλιζε ο Τραμπ σε ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο – από τον αραβικό κόσμο έως την Τουρκία – θα ήταν πραγματικά πολυάριθμα.
Ο Τραμπ βλέπει άλλωστε, ότι ο Νετανιάχου, αντί να τον βοηθήσει να διαπραγματευτεί με τους Αραβες ,τον οδηγεί σε αέναο πόλεμο.
Μένει να δούμε αν η εξέλιξη αυτή θα αποθρασύνει ακόμη περισσότερο, τον τουρκικό επεκτατισμό στη Μεσόγειο, όπως και στην Ασία.
