Το υψηλό κόστος, η περιορισμένη παραγωγή και η αλυσίδα εφοδιασμού αποτελούν εμπόδια στην πρόσβαση για τα φάρμακα κατά της παχυσαρκίας, που έχει χαρακτηριστεί ως χρόνια ασθένεια.
Μάλιστα λιγότεροι από το 10% των ανθρώπων που θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τα φάρμακα κατά της παχυσαρκίας έχουν τη δυνατότητα να τα λάβουν, προειδοποιεί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας που δημοσίευσε τις πρώτες οδηγίες του σχετικά με αυτά τα σκευάσματα.
Ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ, Τέντρος Αντχανόμ Γκεμπρεϊσούς, δήλωσε ότι οι νέες οδηγίες του ΠΟΥ αναγνωρίζουν ότι η παχυσαρκία είναι «χρόνια ασθένεια που μπορεί να αντιμετωπιστεί με ολοκληρωμένη και δια βίου φροντίδα».
Πρόσθεσε ότι αν και η φαρμακευτική αγωγή από μόνη της δεν θα λύσει την παγκόσμια κρίση με την παχυσαρκία, οι θεραπείες με αυτά τα σκευάσματα «μπορούν να βοηθήσουν εκατομμύρια ανθρώπους να ξεπεράσουν την παχυσαρκία και να μειώσουν τις βλάβες που συνδέονται με αυτήν».
Tα φάρμακα GLP-1 μιμούνται μια φυσική ορμόνη για να επιβραδύνουν την πέψη, να περιορίσουν την όρεξη και να αυξήσουν το αίσθημα κορεσμού, ώστε οι άνθρωποι να τρώνε λιγότερο.
Ακόμη και σύμφωνα με το καλύτερο σενάριο, η παραγωγή θεραπειών GLP-1 θα μπορούσε να καλύψει μόνο 100 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή λιγότερο από το 10% αυτών που τις χρειάζονται, σύμφωνα με τον ΠΟΥ.
Υπολογίζεται ότι πάνω από ένα δισεκατομμύριο άτομα παγκοσμίως είναι πλέον παχύσαρκα αριθμός που θα αυξηθεί σε πάνω από δυο δισ. έως το 2030, εάν δεν ληφθούν μέτρα, αναφέρει το BBC.
Το υψηλό κόστος, η περιορισμένη παραγωγή αλλά και οι περιορισμοί στην αλυσίδα εφοδιασμού είναι σημαντικά εμπόδια στην καθολική πρόσβαση στα ενέσιμα φάρμακα που μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να χάσουν σημαντικό βάρος, τονίζει ο ΠΟΥ.
Ο ΠΟΥ αναφέρει ότι τα φάρμακα μπορούν να λαμβάνονται μακροπρόθεσμα – για έξι μήνες ή περισσότερο – αλλά πρέπει να συνταγογραφούνται μαζί με συμβουλές για τη διατροφή και την άσκηση, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να διατηρήσουν το βάρος τους.
Η κατευθυντήρια γραμμή καλεί τις χώρες και τις εταιρείες να διευρύνουν την πρόσβαση, μέσω στρατηγικών όπως η εθελοντική αδειοδότηση, όπου μια φαρμακευτική εταιρεία παραχωρεί άδεια σε άλλες εταιρείες να παράγουν προσιτές μη επώνυμες εκδόσεις του πατενταρισμένου φαρμάκου της.
Για παράδειγμα η πατέντα για τη σεμαγλουτίδη, μία από τις ουσίες που χρησιμοποιούνται σε αυτά τα φάρμακα πρόκειται να λήξει σε πολλές χώρες το 2026, άρα φαρμακευτικές εταιρείες θα μπορούν σύντομα να παράγουν και να πωλούν φθηνές εκδόσεις σε χώρες όπως η Ινδία, ο Καναδάς, η Κίνα, η Βραζιλία και η Τουρκία.
