H θεωρία στην Τέχνη, μας λέει πως πάντα μπορείς να διορθώνεις ένα κείμενο ή μια εικόνα και να τα κάνεις καλύτερα. Όχι όταν διαβάζεις ένα κείμενο του Πάνου Λουκάκου, τον οποίο θεωρώ κορυφαίο αρθρογράφο τα τελευταία 30 χρόνια. Επιτρέψτε μου σήμερα να σας μεταφέρω αποσπάσματα από ένα κείμενο του που είναι η επιτομή της πραγματικότητας. Γράφει λοιπόν:
“Αυτή την ώρα διατρέχει την κοινωνία ένα έντονο αντισυστημικό ρεύμα, υποκινούμενο από θεωρίες συνωμοσίας, ακροδεξιά και ακροαριστερή λαϊκιστική ρητορική, τοξικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, νεοαγανακτισμένους, κρίση εμπιστοσύνης και απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και των θεσμών, παραπληροφόρηση, οργή, απογοήτευση, επιθετικότητα, ακόμη και μίσος.
Μετά τη δεκαετία της μεγάλης κρίσης και την επάνοδο στην ομαλότητα από το 2019, το ερώτημα είναι γιατί, πώς και από πού ξεπήδησαν όλα αυτά. Η απάντηση, νομίζω, πρέπει να αναζητηθεί, πρώτον, μέσα στη λειτουργία του ίδιου του κομματικού συστήματος και, δεύτερον, στη διάψευση των προσδοκιών που είχαν δημαγωγικά καλλιεργηθεί στην κοινωνία από όλες τις πλευρές ότι η έξοδος από τα μνημόνια θα σήμαινε αυτόματα και την επάνοδο στην προ κρίσεως οικονομική και κοινωνική τάξη πραγμάτων.
Το κομματικό σύστημα επέδειξε στα χρόνια αμέσως μετά την έξοδο από τα μνημόνια ακραία διχαστική ρητορική και πράξη, ακραία εχθροπάθεια έναντι του πολιτικού αντιπάλου και χάραξη αμετακίνητων διαχωριστικών γραμμών, που οδήγησαν σταδιακά σε ακραία πόλωση.
Πρωθιερέας του κατήφορου αυτής της τοξικότητας υπήρξε έως το 2023, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας, με χαρακτηριστικό, μεταξύ πολλών άλλων, το κήρυγμά του «ή αυτοί ή εμείς».
Τον Τσίπρα ακολούθησαν οι επίγονοί του και οι τερατογενέσεις τους. Και ο κύκλος συμπληρώθηκε με την πιο ακραία πολιτική τοξικότητα που έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα, αυτή της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Ηδη η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και ώρες-ώρες το Κοινοβούλιο μετατρέπεται σε εξέδρα χουλιγκάνων καθώς εκτοξεύονται πρωτοφανείς ύβρεις. Η Κωνσταντοπούλου χαρακτήρισε βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας «γυμνοσάλιαγκα», «υποκείμενο», «ακαθαρσία», «κατακάθι», ακόμη και «λέσι», άγνωστη στους πολλούς λέξη τουρκικής προέλευσης, που σημαίνει ψοφίμι ζώου που βρομάει…
Το κλίμα της πόλωσης, της εχθροπάθειας, του διχασμού, της τοξικότητας έχει περάσει μέσα στην κοινωνία. Οι σοβαρότεροι απέχουν με βδελυγμία από αυτό, άλλοι όμως το αναπαράγουν και το επαυξάνουν διά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Και το ερώτημα είναι πώς θα κινηθεί όλος αυτός ο πολιτικοκοινωνικός πολτός όταν έρθει η κρίσιμη ώρα της κάλπης. Ποιους θα επιδοκιμάσει, ποιους θα αποδοκιμάσει και τι θα μας ξημερώσει. Απάντηση σήμερα δεν υπάρχει”.
