Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε πει: “Αν θες να ξεγυμνώσεις την Αριστερά, δώσε της μια ευκαιρία να κυβερνήσει”. Η Αριστερά πήρε πολλές ευκαιρίες και όλες κατέληξαν σε απόλυτη αποτυχία.
Στην Κούβα του 94χρονου Ραούλ Κάστρο η φτώχεια έχει εξαπλωθεί σήμερα παντού, με μηνιαίους μισθούς 8-10 δολαρίων όσο κάνουν 30 αυγά. Η σωτηρία έρχεται με εμβάσματα 3.000.000 Κουβανών από το εξωτερικό.
Η Βενεζουέλα του Μαδούρο έχει καταντήσει μια χώρα με φασιστικό καθεστώς. Φασισμός και στη Νικαράγουα με τον δικτάτορα Ορτέγκα, που και αυτός φυλακίζει, αδικεί, είναι ισόβιος πρόεδρος.
Πολύ πιο ήπια, ευτυχώς, έζησε και η Ελλάδα την ευκαιρία να κυβερνήσει η Αριστερά. Μετά την ήττα της στον εμφύλιο το 1949 και με ευθύνη της άθλιας σε συμπεριφορές δεξιάς, η Αριστερά απέκτησε από το πουθενά το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα.
Το απάνθρωπο και άδικο κυνήγι εναντίον της, της έδωσε μια τεράστια ανοχή από την κοινωνία, πάντοτε όμως αντιστρόφως ανάλογη από τα ποσοστά που έπαιρνε στις εκλογές.
Ωστόσο, το 2015, το κόμμα του 3,5% από σπάνιες καραμπόλες και οργή έγιναν κυβέρνηση. Ήταν μια σπάνια ευκαιρία να αποδείξουν το μέγεθος τους, αυτό δηλαδή που οι ίδιοι διακήρυτταν, ότι έχουν. Τίποτε δεν υπήρχε μπροστά τους για να αποτύχουν.
Είχαν τρία χρόνια (2012-15) να προετοιμαστούν – ήξεραν ότι θα κυβερνήσουν. Γνώριζαν επίσης πως θα συμπεριφερθεί η Ευρώπη. ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Ένα δεν γνώριζαν: Τι να κάνουν.
Είχαν ηγέτη έναν Τσίπρα που δεν κυβέρνησε ποτέ. Αδιαφορούσε για το τι έκαναν οι υπουργοί – ο ίδιος έβγαζε μόνο λόγους. Αυτό κάνει και τώρα με το βιβλίο του. Χωρίς πρόγραμμα και χωρίς κόμμα θέλει να ξαναγίνει πρωθυπουργός επειδή “για όλα έφταιγαν όλοι οι άλλοι, ποτέ αυτός” Τι πιο αριστερό από αυτό;
Μόνο που αυτή τη φορά η Αριστερά δεν κατηγορεί την Σοσιαλδημοκρατία και την Δεξιά που απέτυχε. Κατηγορεί τον… εαυτό της, δηλαδή μέρος της αριστεράς! Ο Τσίπρας καταγγέλλει όλα τα πρόσωπα στην… Αριστερά, στην οποία ο ίδιος ηγήθηκε, ότι ευθύνονται που αυτός απέτυχε. Και πάει να γίνει κεντρώος. Αυτό γίνεται σε παγκόσμια πρώτη.
