“Ζούμε το τέλος μιας εποχής”. Με αυτή την λιτή φράση, περιέγραψε ένας φιλοπόλεμος Ρώσος μπλόγκερ στο διαδίκτυο αυτό που αρχίζει να αντιλαμβάνεται η κοινωνία στη Ρωσία. Ο Πούτιν είχε χτίσει τον αυταρχισμό του πάνω στον ισχυρισμό ότι η Ρωσία είναι μια υπερδύναμη μακράν ισχυρότερη από αυτή της Δύσης, “και πρέπει οι Ρώσοι να είναι υπερήφανοι για αυτό”.
Σήμερα η πραγματικότητα είναι οδυνηρή και εντελώς αντίθετη. Ο Πούτιν βεβαίων ότι στην Ουκρανία ο στρατός του θα κάνει περίπατο τριών ημερών. Τον Φεβρουάριο συμπληρώνονται 4 χρόνια πολέμου, και όπως έχει επισημανθεί αυτός ο χρόνος είναι μεγαλύτερος από τον πόλεμο με τους Ναζί το 40.
Οι απώλειες του Πούτιν είναι συγκλονιστικές. Έχει πάνω από 1.100.000 νεκρούς και τραυματίες. Για πρώτη φορά η ίδια η Ρωσία δέχεται επιθέσεις με νεκρούς, ουρές στα βενζινάδικα πόλεις χωρίς ρεύμα κ.ο.κ. Η οικονομία της Ρωσίας πλήττεται, η απομόνωση της χώρας μεγαλώνει.
“Το τέλος εποχής” που ανέφερε ο μπλόγκερ, δεν περιορίζεται μόνο στο Ουκρανικό. Ο Πούτιν χάνει τους βασικούς του συμμάχους και δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Μένει ένας θεατής. Η αρχή έγινε με την Συρία που χάθηκε για αυτόν. Συνεχίστηκε με την Βενεζουέλα, όπου είδε ακόμη και να του κατάσχουν πλοία με ρωσική σημαία και να το ανέχεται.
Τώρα ζει και την κατάρρευση του Ιράν. Η χώρα αυτή που έχει 60% νέους ανθρώπους, που δεν θέλουν το θεοκρατικό καθεστώς. Βομβαρδίστηκες από το Ισραήλ, ενώ τώρα ετοιμάζεται να επέμβει και ο Τραμπ (μάλλον την Παρασκευή το πρώτο χτύπημα). Τι κάνει για όλα αυτά ο Πούτιν; Μόνο να δεχτεί στη Ρωσία ως φυγάδες τους ηγέτες τους (Μαδούρο και Χαμενέι), όπως έκανε με τον Άσαντ,
Η απομυθοποίηση της Ρωσίας του Πούτιν είναι πια τάχιστη, μη αναστρέψιμη και περιγράφει πόσο καταστροφικός ήταν ο Πούτιν. Μπορούσε να ισχυροποιήσει τη Ρωσία μέσα από την ειρήνη και μεγάλες συνεργασίες κυρίως με την Ευρώπη και τη Δύση (όπως κάνει με επιτυχία η Κίνα). Προτίμησε να οργανώσει μια χώρα πολέμου, με θύματα τελικά τους ίδιους τους Ρώσους.
