Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, δηλαδή το σύνολο του πολιτικού συστήματος έχουν την βαριά ευθύνη να μην σκέπτονται τίποτε για το κοντινό μέλλον της χώρας. Nα μην έχουν καμία πρόταση.
Η κυβέρνηση έχει αφοσιωθεί στο να διορθώνει παθογένειες και διεφθαρμένες πρακτικές της μεταπολίτευσης. Ακόμη στο να ολοκληρώνει δημόσια έργα που είχαν μείνει στα χαρτιά. Η αλήθεια είναι ότι παράγεται σημαντικό έργο σε πολλά επίπεδα αλλά αυτό αφορά το σήμερα και το χθες, όχι το αύριο
Από την άλλη, η αντιπολίτευση αφού καταγγέλλει τα πάντα, έχει αφοσιωθεί στο να προτείνει μέτρα για την καθημερινότητα, σχεδόν όλα εκ του προχείρου, τίποτε δεν στέκεται στα σοβαρά. Δεν έχει πει ποτέ, ούτε μια λέξη για το μέλλον της χώρας, είναι φανερό ότι δεν έχει ασχοληθεί καθόλου.
Ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα λοιπόν, δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πως πρέπει να είναι η Ελλάδα το 2031, ή έστω το 2035. Πώς θα διακοπεί η αστυφιλία και η περιφέρεια όχι μόνο θα κρατά τον κόσμο της αλλά θα επιστρέφουν σε αυτήν. Πώς η στρατιωτική βιομηχανία που καταστράφηκε από τον κομματισμό θα γίνει αιχμή του δόρατος για την πατρίδα.
Πώς η Παιδεία θα δώσει την ευκαιρία στα νέα παιδιά να εισέλθουν στον κόσμο των αξιών και της ουσιαστικής γνώσης, αποφεύγοντας τον σημερινό αναλφαβητισμό. Πώς η χώρα θα αποκτήσει παραγωγική ταυτότητα, πως θα ενισχυθούν παραγωγικοί – εξαγωγικοί της κλάδοι, πως το ιδιωτικό χρέος επιτέλους θα περιοριστεί.
Αν υπήρχε ένα ρεαλιστικό όραμα, οι πολίτες που σήμερα παρασύρονται από τον οχετό του διαδικτύου και την συνωμοσιολογία, θα το ακολουθούσαν. Θα είχαν ελπίδες για ένα άλλο κοντινό μέλλον, δικό τους και των παιδιών τους. Πολλοί θα σταματούσαν την γκρίνια, θα είχαν συνταχθεί με τον σχεδιασμό.
Και εν τέλει πως μπορεί μια κοινωνία που δεν ονειρεύεται να ελπίζει; Δεν γίνεται. Γι αυτό και ρωτάμε όλο το πολιτικό σύστημα: Πως θα είναι η Ελλάδα του 2031 ή του 2035; Έχετε κάποια ιδέα; Μπορείτε να μας την περιγράψετε; (Όχι δεν έχουν ιδέα για τίποτε από αυτά…).
