Ο πρόεδρος Τραμπ εμφανίστηκε να υιοθετεί έναν πιο συμφιλιωτικό τόνο για την Γροιλανδία. «Πιθανότατα μπορούμε να βρούμε μια λύση με την Ευρώπη», δήλωσε ο σε συνέντευξή του στο NewsNation σχετικά με το μέλλον της Γροιλανδίας.
Ο Αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε την πεποίθηση ότι είναι δυνατή μια συμφωνία με την οποία το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ θα είναι «πολύ ευχαριστημένοι». Μετά το μαστίγιο των δασμών, το καρότο, δηλαδή.
Ισως ο Αμερικανός πρόεδρος περισσότερο να προβληματίστηκε όταν το πανίσχυρο και άτρωτο Air Force One αντιμετώπισε ηλεκτρικό πρόβλημα μετά την απογείωση με προορισμό το Νταβός και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην αεροπορική βάση Αντριους για να επιβιβαστεί σε άλλο αεροπλάνο με προορισμό το Νταβός.
Αναμφίβολα ο Τραμπ δεν θα κάνει πίσω στη γνωστή του θέση ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται τη Γροιλανδία για λόγους ασφαλείας.
Όταν ρωτήθηκε πόσο μακριά θα έφτανε για να θέσει το νησί υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ, ο Τραμπ απάντησε: «Θα δείτε».
Η Ουάσιγκτον ενδιαφέρεται για την οικοδόμηση μιας στρατιωτικής παρουσίας στο απέραντο αρκτικό μέτωπο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θέλει να αναλάβει τον έλεγχο της Γροιλανδίας.
Σε αυτήν την πρόκληση, που ξεκίνησε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας και επανέλαβε τώρα, οι ευρωπαίοι ηγέτες και η τεχνοκρατία των Βρυξελλών, φάνηκαν να αιφνιδιάζονται. Όπως συνήθως, άλλωστε.
Το «σκυλάκι» των Δημοκρατικών
Τώρα κάποιοι Ευρωπαίοι, όπως ο αδύναμος Μακρόν, θέλουν να «αντισταθούν, αλλά είναι σαφές πώς δεν έχουν τη δύναμη.
Η ΕΕ βρίσκεται σε μειονεκτική θέση. Γιατί απλά μέχρι που επέστρεψε ο Τραμπ στον Λευκό Οίκο, η ΕΕ ήταν το «σκυλάκι» των προηγούμενων, Δημοκρατικών προέδρων.
Πριν από τέσσερα χρόνια στην περίπτωση της Ουκρανίας -και 12 χρόνια πριν από αυτό, στην Κριμαία – η ΕΕ υπάκουσε αγόγγυστα και ανεπιφύλακτα στις εντολές δύο Δημοκρατικών προέδρων στις ΗΠΑ και επέβαλε κυρώσεις στη Ρωσία.
Το 2014, ήταν ο Μπαράκ Ομπάμα που ώθησε τις ευρωπαϊκές χώρες να τιμωρήσουν το Κρεμλίνο με εμπορικά «όπλα» μετά την ρωσική κατάκτηση της Κριμαίας.
Το 2020, ο επίσης Δημοκρατικός Τζο Μπάιντεν, απέφυγε να επαληθεύσει την εφαρμογή των Συμφωνιών του Μινσκ του 2015 για την επίλυση του φακέλου του Ντονμπάς, προκάλεσε σε ένα βαθμό τη ρωσική εισβολή και στη συνέχεια, διέταξε την ΕΕ να τάσσεται υπέρ της Ουκρανίας, επιβάλλοντας 19 πακέτα κυρώσεων κατά της Μόσχας, χωρίς να συζητά καν την εξεύρεση μιας ειρηνικής λύσης.
Τα αποτελέσματα είναι σήμερα ορατά σε όλους: το ενεργειακό πρόβλημα τσάκισε την ανάπτυξη της Ευρώπης, η Ουκρανία είναι μια εξαντλημένη και κατεστραμμένη χώρα, και η ΕΕ βρίσκεται πιεσμένη και σχεδόν αβοήθητη στις γεωπολιτικές πιέσεις, από όλες τις πλευρές.
Η ΕΕ θα έπρεπε στην πραγματικότητα να βρίσκεται σε ισχυρή θέση στη σύγκρουσή της με τον Ντόναλντ Τραμπ. Για δεκαετίες, η Ευρώπη αποτελούσε πρότυπο για τον κόσμο: ελευθερία, οικονομία της αγοράς, ειρήνη, δημιουργικότητα, καινοτομία – αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά που έκαναν τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ελκυστικές και επιτυχημένες. Αλλά πλέον, όλα τα δυνατά σημεία της Ευρώπης έχουν ατροφήσει.
Τώρα, η Κίνα, περισσότερο από όλες τις χώρες, απειλεί να ξεπεράσει τους Ευρωπαίους ως αντίβαρο στην παγκόσμια υπερδύναμη, τις ΗΠΑ.
Η ΕΕ κινείται ακολουθώντας ένα δυσάρεστο μείγμα συγκεντρωτισμού, εξωτερικής μεγαλοπρέπειας και αυταρχικής συμπεριφοράς στο εσωτερικό της. Ο,τι κι αν λέει στο Νταβός η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, για την ανάγκη να «οικοδομήσουμε μια νέα μορφή ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας».
Λάθος μήνυμα
Η πρόεδρος της Κομισιόν υποστήριξε ότι οι «επενδύσεις και τα κεφάλαια» θα βρουν και πάλι τον δρόμο τους προς την Ευρώπη.Υποστήριξε μάλιστα πεισματικά ότι τα κεφάλαια που επενδύονται στην Ευρώπη είναι ασφαλή.
Ποιο μήνυμα έστειλε όμως η ΕΕ σε ξένες χώρες και επενδυτές όταν «αποφασίζει να παγώσει οριστικά τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία και να διατηρήσει το δικαίωμα να τα χρησιμοποιήσει ;».
Το γεγονός αυτό θεωρείται παντού στον κόσμο, εκτός από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών, ως ένα καταστροφικό μήνυμα για τους επενδυτές. Αυτοί οι επενδυτές παρατηρούν ότι οι αυθαίρετες ενέργειες που λαμβάνονται κατά κρατών, αντικατοπτρίζονται στις αυθαίρετες ενέργειες που λαμβάνονται και κατά προσώπων.
«Δεν βρισκόμαστε σε πόλεμο, αλλά δεν βρισκόμαστε πλέον σε ειρήνη»: Η δήλωση του καγκελάριου Μερτς αποτυπώνει με σαφήνεια τη στιγμή που ζούμε.
Δυστυχώς, η Ευρώπη υπό την καθοδήγηση αυτών των ηγετών, καλλιεργεί την ιδέα της σύγκρουσης, κυρίως με τη Ρωσία. Θεωρεί ως ψευδαίσθηση την ανάγκη για ειρήνη και μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Γηραιά ήπειρο. Δεν είναι απλώς μια γεωπολιτική προοπτική, αλλά μια πορεία προς την άβυσσο…
