«Αυτός είναι ο αδερφός μου, ο Ορ και αυτή είναι η γυναίκα του, η Ινάβ που δολοφονήθηκε από αυτά τα κτήνη». Είναι η τελευταία εικόνα που έχει ο Μιχαέλ Λεβί από τον αδερφό του και τη γυναίκα του. Ο 33χρονος Ορ Λεβί και η σύζυγός του Ινάβ φαίνονται να κρύβονται μαζί με άλλους σε καταφύγιο, λίγα λεπτά μετά την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στο φεστιβάλ μουσικής, κοντά στη Λωρίδα της Γάζας. Δείχνουν φοβισμένοι, αλλά ακόμα ψύχραιμοι. Στη συνέχεια τα ίχνη του 33χρονου χάνονται, ενώ η νεαρή κοπέλα βρέθηκε δολοφονημένη.
Δε γνωρίζουμε την κατάστασή του, δε γνωρίζουμε τι συμβαίνει, αν είναι τραυματισμένος ή αν είναι ζωντανός. Αυτοί είναι πολίτες, ο αδερφός μου και η σύζυγός του και το μόνο τους έγκλημα ήταν ότι ήρθαν να γιορτάσουν την ειρήνη και την αγάπη σε αυτό το πάρτυ και απήχθησαν επειδή είναι Εβραίοι ή Ισραηλινοί», αναφέρει ακόμη ο Μιχαέλ Λεβί. Μιλώντας στην κάμερα της “ΕΡΤ” αφηγείται τον εφιάλτη που επί 11 ημέρες ζει η οικογένειά του: «Έχουν επίσης ένα γιο 2 ετών. Ζητάει τη μητέρα του και τον πατέρα του κάθε μία ώρα. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε», τονίζει.
Όπως λέει, το βίντεο της Χαμάς με την όμηρο, επέφερε ανάμεικτα συναισθήματα: «Από τη μία πλευρά, είμαστε λίγο πιο αισιόδοξοι, επειδή είδαμε ότι μερικοί πολίτες είναι ακόμα ζωντανοί και έδειχναν εντάξει, αυτή έδειχνε εντάξει, με συγχωρείτε, αλλά από την άλλη δε μας είπαν τίποτα για τον αδερφό μου. Δε γνωρίζουμε την κατάστασή του, δε γνωρίζουμε τί του συνέβη».
Η Ρενάνα Γκόμε μητέρα δύο αγνοούμενων αγοριών, δήλωσε από την πλευρά της ότι «τους απήγαγαν, η πόρτα ήταν σπασμένη και άκουγα τον μικρότερο γιο μου, με τον οποίο μιλούσα στο τηλέφωνο, να λέει “μη με παίρνετε, είμαι πολύ μικρός”».
Η φωνή της σπάει, τα δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια της. Έχει χάσει τους δύο γιους της, οι οποίοι έπεσαν θύματα απαγωγής από τους άνδρες της Χαμάς. Ο αδιανόητος εφιάλτης που περνά, την έκανε να αμφισβητήσει τις αξίες που μέχρι πρότινος προσπαθούσε να περάσει και στα παιδιά της.
Η Ρενάνα Γκόμε αναφέρει: «Πάντα έλεγα στα παιδιά μου, ότι τα παιδιά στη Γάζα ζουν χειρότερη ζωή από τη δική μας. Ότι εμείς έχουμε τρεχούμενο νερό, είχαμε ηλεκτρικό, έχουμε εκπαίδευση. Είμαστε άνθρωποι. Και πάντα συμπάσχω με την άλλη πλευρά. Γιατί πιστεύω ότι ακόμα και όταν βλέπω στις ισραηλινές ειδήσεις ότι “ένας 14χρονος τρομοκράτης εξουδετερώθηκε”, ραγίζει η καρδιά μου. Γιατί είναι κι αυτό παιδί κάποιου». Τα παιδιά της, ηλικίας 12 και 16 ετών βρίσκονταν μαζί με τον πατέρα τους στο Κιμπούτς Νιρ Οζ, όταν οι άνδρες της Χαμάς εισέβαλαν στο σπίτι και τους αιχμαλώτισαν.
