Της Κατερίνας Σίμου*
Η κυβέρνηση που στηρίζει ο κ. Σβόλης θυσιάζει καθημερινά το μέλλον των μαθητών και του Δημόσιου Σχολείου, και όσο και αν προσπαθεί να κρύψει την αλήθεια, δεν κρύβεται. Διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις, η μία μετά την άλλη, εφαρμόζουν την πολιτική τους επιλογή στην κατεύθυνση της υποβάθμισης του Δημόσιου Σχολείου, και στην κατάργηση της διακριτής και βασικής ευθύνης του κράτους να εξασφαλίζει με ενιαίο, πανελλαδικό και ισότιμο τρόπο τα μορφωτικά δικαιώματα όλων των παιδιών σε όλη τη χώρα.
Χτίζουν καθημερινά ένα δημόσιο σχολείο με ταξικούς φραγμούς δημιουργώντας ουσιαστικά σχολεία πολλών ταχυτήτων, αντί να χτίζουν νέα σχολεία, σύγχρονα και ασφαλή, που τόσο έχει ανάγκη η πόλη μας, αλλά και η χώρα. Και τώρα μετά τα Πανεπιστήμια πήρε σειρά και η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, για να μπουν από την πόρτα –και όχι από το παράθυρο- η πολεμική οικονομία και βιομηχανία σε καιρούς που μόνο εφησυχασμό δεν πρέπει να καλλιεργούν στο λαό μας, με την 117 ΠΜ της Ανδραβίδας να εξοπλίζει το τμήμα «Τεχνίτης Μηχανοσυνθέτης Αεροσκαφών» του ΕΠΑΛ που προτάθηκε να ιδρυθεί.
Όμως αποτελεί πολιτική επιλογή η οποία υλοποιείται, όχι η υποτιθέμενη (όπως λέει ο κ. Σβόλης), αλλά η εν εξελίξει εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς και τις συγκρούσεις που είναι σε εξέλιξη σε ολόκληρο τον πλανήτη. Σχεδιασμοί που δεν έχουν καμία σχέση με την άμυνα της χώρας, όπως χθες ακούστηκε και στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά στις δεσμεύσεις της κυβέρνησης απέναντι στις κατευθύνσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και τον υποτιθέμενων συμμάχων και προστατών, που όπως αποδείχθηκε ούτε σύμμαχοι είναι, ούτε προστάτες.
Όσο γι’ αυτά που θεωρούνται σενάρια από την αντιπολίτευση δυστυχώς, όχι γι’ αυτούς, αλλά για το λαό μας η ίδια η ιστορία απέδειξε ότι η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει τη φαντασία.
Σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί και το νομοσχέδιο «Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή», το οποίο έχουν καταγγείλει στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων (εν ενεργεία και εν αποστρατεία), που μεταξύ άλλων εντείνει την ήδη υφιστάμενη σταδιακή ιδιωτικοποίηση μέρους της συντήρησης του εξοπλισμού και των υπηρεσιών των Ενόπλων Δυνάμεων. Ταυτόχρονα απαξιώνει τις υπάρχουσες σχολές Μόνιμων Τεχνικών Υπαξιωματικών, αποδομώντας σταδιακά μια υποδομή παραγωγής έμπειρου τεχνικού προσωπικού ανοίγοντας το δρόμο στην αναζήτηση φτηνού ευέλικτου εργατικού προσωπικού, για αξιοποίησή του από τους επιχειρηματικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται στην πολεμική βιομηχανία.
Αξίζει μόνο να αναφέρουμε ότι στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία μόνο το 2024 αποχώρησαν 130 εργαζόμενοι, με τις χαμηλές απολαβές να αποτελούν την αιτία που χάνεται εξειδικευμένο προσωπικό προς εργολάβους και άλλες ιδιωτικές εταιρείες του κλάδου, ενώ το 50% είναι συμβασιούχοι εργαζόμενοι αορίστου χρόνου. Και αυτά αναφέρονται για να ενημερώνονται οι δήθεν υπερασπιστές του τόπου μας και της άμυνας της χώρας.
Όμως οι ίδιοι δεν είναι το ίδιο λαλίστατοι όταν το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων, με διαταγές των ελληνικών κυβερνήσεων, βρίσκονται σε κάθε γεωγραφικό μήκος και πλάτος της υφηλίου (αντιαεροπορικά patriot στη Σαουδική Αραβία, φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα κλπ). Όχι φυσικά για να υπερασπιστούν την άμυνα της χώρας και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, το λαό μας και τα παιδιά του, αλλά καλύπτοντας τις απαιτήσεις των συμφωνιών που όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν υπογράψει μέχρι σήμερα, για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των «συμμάχων» τους.
Δεν είδαμε κανέναν τους να στέκεται τόσο καιρό στο πλάι των εκπαιδευτικών, των μαθητών, των γονιών για τα κουστούμια που τους φόρεσαν οι νόμοι και οι γραφές μέσα και έξω από τα σχολεία. Για τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης στο 60% όλα αυτά τα χρόνια, την ώρα που το ενεργειακό κόστος έχει εκτοξευτεί, την κατάργηση των σχολικών επιτροπών, την έλλειψη ειδικοτήτων και βοηθητικού προσωπικού σε γενικά και ειδικά σχολεία, τις συγχωνεύσεις σχολείων και τμημάτων, τους υποβιβασμούς σχολείων, τις ελλείψεις σε βιβλία και εξοπλισμό, την αντιδραστική αξιολόγηση, τα πειθαρχικά και τις καθαιρέσεις διευθυντών επειδή απείχαν από την αξιολόγηση (για τις οποίες μέχρι και ψεύτες ακούσαμε ότι είμαστε σε δημοτικό συμβούλιο). Αλλά κάποια από αυτά δεν άπτονται της Τοπικής Διοίκησης και θα έπρεπε ένα Δημοτικό Συμβούλιο να κάνει πως δεν τα βλέπει, όταν ο πατραϊκός λαός, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί τα ζουν καθημερινά.
11 χρόνια τώρα η Δημοτική Αρχή της Πάτρας δεν έχει γνωμοδοτήσει (γιατί γνώμη διατυπώνει) αρνητικά ποτέ την ίδρυση ειδικότητας σε οποιοδήποτε ΕΠΑΛ και δεν θα το έκανε αν οι πολεμικοί σχεδιασμοί δεν εισχωρούσαν σε κάθε πλευρά τις κοινωνικής και οικονομικής μας ζωής, προσπαθώντας να αθωωθούν στη συνείδηση του λαού και της νεολαίας.
Αντίθετα το Δημοτικό Συμβούλιο έχει γνωμοδοτήσει πολλές φορές αρνητικά σε καταργήσεις ειδικοτήτων, μεταφορές τους από ΕΠΑΛ σε ΕΠΑΛ, συγχωνεύσεις και υποβιβασμούς σχολείων, τις οποίες το Υπουργείο και οι αντίστοιχες Διευθύνσεις Εκπαίδευσης υλοποίησαν κανονικά.
*Αντιδημάρχου Παιδείας του Δήμου Πατρέων
