Αγαπώ την μουσική από… πάντα. Έφηβος έπαιζα σαξόφωνο στην μπαντίνα του Δήμου αλλά και κιθάρα. Τα παράτησα (κακώς…) αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψα τη μουσική. Η αγάπη μου κορυφώθηκε το 1994 όταν ίδρυσα στον “Ημέρα FM” παίζοντας τζαζ, μπλουζ, και καλή μουσική από το 1920 μέχρι και το σήμερα.
Είναι μια μεγάλη μου χαρά ότι ακόμα έχω τον “Hμέρα 90,4” και φροντίζω, όχι μόνος μου φυσικά το πρόγραμμα του. Όμως έχει ξεκινήσει μια νέα εποχή που δεν γνωρίζω που μας οδηγεί. Μέχρι σήμερα στον σταθμό επιλέγαμε έξοχες συνθέσεις από σπουδαίους της μουσικής. Υπήρχαν η έμπνευση, η δεξιοτεχνία, η ερμηνεία, ο στίχος. Μεγάλοι καλλιτέχνες, μετέτρεπαν τη μουσική σε μια μαγική παρένθεση στην καθημερινότητα μας.
Ξαφνικά έρχεται η Τεχνητή Νοημοσύνη να κατακλέψει κάθε πραγματικό δημιουργό και μάλιστα να τον αντικαταστήσει. Ουκ ολίγοι, απευθύνονται στην Τεχνητή Νοημοσύνη και ζητούν ένα καινούργιο κομμάτι ως εξής: “Η φωνή να είναι κάτι μεταξύ Chris Rea και Barry White. To κομμάτι να ξεκινά με ρυθμό ντίσκο και στη συνέχεια να δυναμώνει με πνευστά. Ο στίχος να μιλά για έναν αδιέξοδο έρωτα που όμως στο τέλος καταλήγει όμορφα”.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη τους το παραδίδει όπως το ζήτησαν και ήδη αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν χιλιάδες κομμάτια στο Youtube με ανύπαρκτους καλλιτέχνες. Το παράδειγμα που σας ανέφερα πιο πάνω, είναι αληθινό. Το κομμάτι από την AI, λέγεται “First Move” ο ανύπαρκτος καλλιτέχνης είναι η Winta. Αναζητείστε το.
Χιλιάδες ψεύτικα κομμάτια που κατακλέβουν φωνές και συνθέσεις του παρελθόντος προωθούνται ήδη από σχετικές ιστοσελίδες που τα δημιουργούν, ακόμα και στο Spotify. Και το ερώτημα τώρα είναι: Τα βάζεις στο πρόγραμμα ενός ραδιοφωνικού σταθμού, να ανταγωνίζονται τους πραγματικούς καλλιτέχνες;
Η πρώτη μου σκέψη ήταν “μα είναι καλό γιατί να μην το βάλω;”. Η δεύτερη ήταν “μα είναι σαν μια κάλπικη λίρα. Δεν υπάρχει από πίσω ούτε πραγματική αξία ούτε συναίσθημα”. Η απόφαση μου ήταν “δεν τα βάζουμε” αλλά όπως έχω ξαναγράψει, το 97% των ακροατών δεν μπορεί να ξεχωρίσει το κάλπικο από το πραγματικό τραγούδι. Οπότε…
