«Οι ηλίθιοι βρίσκονται ανάμεσά μας. Είναι παντού, προέρχονται από όλες τις κοινωνικές τάξεις και είναι πάντα έτοιμοι να προκαλέσουν ζημιά στους άλλους.»
Στο γνωστό δοκίμιο του ‘’Οι Βασικοί Νόμοι της Ανθρώπινης Ηλιθιότητας’’ ο καθηγητής Carlo Cipolla ταξινομεί τους ανθρώπους σε τέσσερεις κατηγορίες. Αυτές οι κατηγορίες βασίζονται στο κατά πόσο ένα άτομο και οι ενέργειες του δημιουργούν όφελος ή ζημία (καλό/κακό) σε δύο κατευθύνσεις, τον εαυτό τους και τους άλλους.
Οι κατηγορίες αυτές έχουν ως εξής
ΕΥΦΥΕΙΣ: Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας ωφελούν τον εαυτό τους και τους άλλους.
ΑΝΗΜΠΟΡΟΙ: Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας ωφελούν τους άλλους αλλά ζημιώνουν τον εαυτό τους.
ΚΑΚΟΠΟΙΟΙ: Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας ωφελούν τον εαυτό τους αλλά ζημιώνουν τους άλλους.
ΗΛΙΘΙΟΙ: Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας ζημιώνουν και τον εαυτό τους και τους άλλους.
Οι κατηγορίες αυτές διέπονται από πέντε ‘’Νόμους’’ Ο χαρακτηρισμός με τη λέξη «νόμοι» αφορούν την συμπεριφορά των ανθρώπων
Νόμος #1 – «Πάντα και νομοτελειακά όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλιθίων ατόμων που κυκλοφορούν στη κοινωνία».
Νόμος #2 – «Η πιθανότητα ότι ένα συγκεκριμένο άτομο να είναι ηλίθιο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του ατόμου».
Νόμος #3 – «Ο ηλίθιος είναι το άτομο που οι πράξεις του προκαλούν ζημιά σ’ ένα άλλο άτομο ή σε μια ομάδα ατόμων, χωρίς το ίδιο άτομο να αποκομίζει κάποιο όφελος, ενώ πιθανά να υφίσταται και ζημία».
Νόμος #4 – «Οι μη ηλίθιοι άνθρωποι υποτιμούν πάντα την καταστροφική δύναμη των ηλίθιων ατόμων».
Νόμος #5 – «Ο ηλίθιος άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου . Ένα ηλίθιο άτομο είναι πιο επικίνδυνο από ένα κακοποιό».
Ο Cipolla θεωρεί πώς η κοινωνία είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο που επιτρέπει σε ηλίθιους να παραμένουν αόρατοι, να αποκτούν δύναμη ή ακόμη να ανέρχονται σε σημαντικά αξιώματα.
Όπως εξηγεί προσεκτικά, ένας κακοποιός (για παράδειγμα ένας κλέφτη) αφαίρει κάποια αξία από έναν άνθρωπο και την προσθέτει στον εαυτό του. Από την άλλη, ο ανήμπορος αφαιρεί αξία από τον εαυτό του και την προσθέτει σε άλλους.
Σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, όλοι οι άλλοι άνθρωποι εκτός των ηλιθίων, προσθέτουν κάποια αξία στο σύνολο της κοινωνίας. Ο ηλίθιος είναι ο μοναδικός χαρακτήρας που αφαιρεί χωρίς να προσθέτει καθόλου και πουθενά!
Με αυτόν τον συλλογισμό ο Cipolla καταλήγει ότι οι ηλίθιοι είναι η μεγαλύτερη πληγή, το μεγαλύτερο κακό για την ανθρωπότητα…
Ο ηλίθιος άνθρωπος δεν έχει ηθικές ή συλλογιστικές αναστολές, καθώς δεν έχει την πολυτέλεια να γνωρίζει διανοητικά ή συναισθηματικά ότι είναι ηλίθιος και ζημιώνει τον εαυτό του και τους άλλους.
Η τεχνολογία πίσω από τον φόβο
Το mud plant δεν είναι κάποιο “τοξικό εργοστάσιο”. Πρόκειται για μια πλήρως κλειστή και ελεγχόμενη μονάδα επεξεργασίας και μίξης γεωτρητικών ρευστών – δηλαδή μίγματα νερού, μπεντονίτη και φυσικών ορυκτών που χρησιμοποιούνται ως βοηθητικά υγρά στις χερσαίες και υπεράκτιες γεωτρήσεις για τη σταθερότητα των γεωλογικών στρωμάτων.
Δεν παράγονται ρύποι, δεν απορρίπτονται λύματα, δεν υπάρχει καμία «βιομηχανική» ρύπανση. Όλα τα υλικά συλλέγονται, φιλτράρονται και επαναχρησιμοποιούνται σε κύκλωμα κλειστού τύπου. Οι Ευρωπαϊκοί και οι Ελληνικοί κανονισμοί (π.χ. Οδηγία 2010/75/ΕΕ) προβλέπουν εξαντλητικά πρωτόκολλα ασφαλείας.
Η Πάτρα, με το Νότιο Λιμάνι της, διαθέτει τις κατάλληλες υποδομές και την απόσταση από το αστικό κέντρο ώστε η λειτουργία αυτή να είναι απολύτως ακίνδυνη και τεχνικά ορθολογική.
Εδώ να υπενθυμίσουμε ότι κατά την διετία 1999-2001 λειτούργησαν δύο mud plant στην ευρύτερη περιοχή της Πάτρας κατά την διάρκεια των γεωτρήσεων Artemis-1 & Apollon-1 (Μιχόη & Μιτόπολη), χωρίς καμία περιβαλλοντική επιβάρυνση, ασφαλέστατα και με τους χώρους να αποδίδονται στους κυρίους τους όπως ήταν πριν την κατασκευή τους, όπως υπαγόρευαν οι συμβάσεις και οι περιβαλλοντικές μελέτες του ’90!
Η παρουσία μιας τέτοιας μονάδας στο λιμάνι δεν είναι απλώς τεχνική αναγκαιότητα – είναι στρατηγική επένδυση.
Δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας εξειδικευμένων τεχνικών, κινητοποιεί την τοπική εφοδιαστική αλυσίδα, αυξάνει τη διεθνή δραστηριότητα του λιμένα και ενισχύει την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας.
Σε πόλεις όπως η Ραβέννα, το Αμπερντίν, το Στάβανγκερ ή ακόμα και στη Λεμεσό της Κύπρου, παρόμοιες εγκαταστάσεις είναι σύμβολα τεχνολογικής προόδου και οικολογικής υπευθυνότητας.
Η Πάτρα έχει όλα τα εχέγγυα να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο — αν δεν παγιδευτεί στον φαύλο κύκλο του φόβου και της παραπληροφόρησης.
Ο Cipolla είχε δίκιο
