Περπατάμε κάπως αργά βράδυ, στο κέντρο των Βρυξελλών για φαγητό, όταν βλέπουμε ένα μαγαζί με το όνομα Rendez-vous. Μας κάνει εντύπωση γιατί έχει κόσμο και αποφασίζουμε να κάτσουμε. “Είστε τέσσερις;”, ακούμε στα ελληνικά.
Το εστιατόριο ανήκει στον Κώστα Καραγιάννη Έλληνα δεύτερης γενιάς που ενώ γεννήθηκε εκεί από Έλληνες γονείς, κάθε μήνα είναι στην Ελλάδα, έχει σπίτι στο Πόρτο Ράφτη και τα παιδιά του όπως και όλο το προσωπικό, μιλούν ελληνικά, είναι δεν είναι Έλληνες. Είναι από αυτούς που όταν ψηφίζουν παίρνουν αεροπλάνο γιατί δεν είναι και πολύ Έλληνες κατά την Αριστερά.
Θα κάτσει μαζί μας, θα μας κεράσει σπάνια μπύρα και θα μας εξηγήσει γιατί η Ελλάδα είναι για αυτόν αναντικατάστατη. Όμως αργότερα, συνεχίζοντας τη βόλτα και ενώ φτάνουμε στην πανάκριβη σε ενοίκια, κεντρική πλατεία των Βρυξελλών Grand Place (Grote Markt στα φλαμανδικά), βλέπουμε τέσσερα ελληνικά μαγαζιά, το ένα δίπλα από το άλλο. Ελλάς, Πλάκα, Μύκονος και απέναντι, η Σαντορίνη. Μιλάμε μαζί τους φυσικά στα ελληνικά και μαθαίνουμε ότι στο Βέλγιο ζουν περίπου 45.000 Έλληνες. Μόνο υπερήφανοι νιώσαμε για τους ανθρώπους αυτούς.
