Στην Ελλάδα, ο λαϊκισμός και η ψευδολογία βάζουν καθημερινά την ατζέντα των συζητήσεων. Ακόμη και η κυβέρνηση δεν μπορεί να μιλήσει για όσα έχει κάνει και σύρεται πίσω από ξυλόλια, δήθεν εκατοντάδες νεκρούς σε εργατικά ατυχήματα και ότι άλλο κάθε φορά επινοούν ως θέμα οι αποτυχημένοι της πολιτικής για να την χτυπήσουν, μη έχοντας σχέδιο για τίποτε άλλο. Τώρα η μόνη συζήτηση είναι οι τραμπουκισμοί στη Νίκαια και ποιος ευθύνεται για αυτό
Η κυβέρνηση έχει εδώ και 7 χρόνια σημαντικό έργο αλλά έχει αποτύχει σε πολύ σοβαρούς τομείς.
Σήμερα θα αναφερθώ στις αποτυχίες της και αύριο στο τι έχει καταφέρει.
– Σοβαρή αποτυχία της είναι, η αδυναμία της να περιγράψει την Ελλάδα του 2031. Όταν διεκδικείς μια τρίτη θητεία και έχεις ήδη 7 χρόνια στην κυβέρνηση, είναι επιβεβλημένο να περιγράψεις πως θα είναι η Ελλάδα μετά από 12 δικά σου χρόνια.
Πως θα αντιστραφεί η εγκατάλειψη της Περιφέρειας, πως τα σχολεία δεν θα παραδίδουν πια αναλφάβητους στη ζωή, πως θα ενισχυθούν οι συνταξιούχοι των 550 ευρώ, πως θα περιοριστεί η βία, ποια δημόσια έργα θα αλλάξουν λειτουργικά την χώρα, τι θα γίνει με την ακρίβεια, πως ο στρατός δεν θα είναι ένα ψέμα ότι δήθεν εκπαιδεύει και πάρα πολλά ακόμη. Θα περιγράψει η κυβέρνηση τη νέα Ελλάδα που θα έπρεπε να χτίζει;
– Κορυφαία αποτυχία, είναι το σκληρό κομματικό κράτος. Συνεχίζεται χωρίς διακοπή από το 1981 με φοβερές επιπτώσεις. Αναξιοκρατία, κράτος τεμπέληδων και διεφθαρμένων, γραφειοκρατία που φρενάρει ακόμα και αποφάσεις πρωθυπουργών, τρομακτική σπατάλη πόρων προς ημέτερους από υπουργεία, Τοπική Αυτοδιοίκηση κ.α, περιφρόνηση προς τους οικονομικούς και κοινωνικούς φορείς, που σχεδόν ποτέ δεν εισακούονται.
– Τρίτη αποτυχία της κυβέρνησης είναι η προστασία της ελληνικής κοινωνίας από τον λαϊκισμό και τα διαβρωτικά ψεύδη που αποπροσανατολίζουν τους πολίτες. Η κακοήθεια είναι καθημερινή παντού, η αλήθεια πουθενά. Η χώρα πορεύεται σε μια θάλασσα καθημερινών ψεμάτων στο διαδίκτυο και τη δημόσια ζωή. Εκεί απαξιώνεται και περιορίζεται και το όποιο έργο της, εκεί αποθεώνονται τα ψεύδη και οι συνωμοσιολογίες σε βάρος της.
Πορευόμαστε λοιπόν πάντα μακράν της αλήθειας και πάντα μέσα από ένα πρωθυπουργικό κεντρικό σύστημα που επέβαλε συνταγματικά ο Α. Παπανδρέου. Μόνο αυτός αποφασίζει για τα πάντα. Δεν το λες και Δημοκρατία κάτι τέτοιο.
Αυτά τα δύο πλήττουν βαριά τη λειτουργία τη Δημοκρατίας. Υπάρχει βέβαια μια δικαιολογία. Πώς και ποιος να αλλάξει ένα πολιτικό σύστημα που είναι διαβρωμένο από την βάση έως την κορυφή και που ούτε οι περισσότεροι πολίτες θέλουν πραγματικά να αλλάξει; Πορευόμαστε στις ράγες του παπανδρεϊσμού και όπου φτάσουμε.
