ΙΣΑΓΕΝ ΧΕΡΕΡΑ, ΦΡΑΝΣ ΡΟΜΠΛΕΣ / THE NEW YORK TIMES
Στην πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, Καράκας, μπορεί κάποιος να αγοράσει σε ένα πολυκατάστημα γυναικεία τσάντα Prada και τηλεόραση 110 ιντσών έναντι 115.000 δολαρίων. Λίγο πιο κάτω, αντιπροσωπεία της Ferrari μόλις άνοιξε τις πόρτες της, ενώ γειτονικό εστιατόριο προσφέρει πανάκριβα εδέσματα με θέα τις παραγκουπόλεις.
Η σοσιαλιστική οικονομία της χώρας, που κατέρρευσε πριν από μία δεκαετία, ανέκαμψε έκτοτε, με καταναλωτικά προϊόντα να αφθονούν στα σούπερ μάρκετ, τη φτώχεια να περιορίζεται και μικρούς θυλάκους πλούτου να κάνουν την εμφάνισή τους.
Οι συνθήκες παραμένουν, όμως, δεινές για τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού, ενώ παρά την κάμψη του πληθωρισμού οι τιμές των αγαθών συνεχίζουν να τριπλασιάζονται κάθε χρόνο.
Χάσμα πλουσίων – φτωχών
Η άρση της απαγόρευσης χρήσης του δολαρίου ΗΠΑ από την κυβέρνηση του προέδρου Μαδούρο ευνόησε την επανεκκίνηση της αγοράς, διευρύνοντας ταυτόχρονα το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών.
Η χώρα είναι πια μία από τις πιο οικονομικά άνισες του κόσμου, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Αντρές Μπέλο του Καράκας. Για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, όμως, τα ποσοστά ανέχειας υποχωρούν, με 50% του πληθυσμού να ζει σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας, έναντι 65% το 2021.
Η έρευνα διαπίστωσε, όμως, ότι οι πιο εύποροι είναι 70 φορές πλουσιότεροι από ό,τι οι άποροι συμπολίτες τους.
Η πρόσβαση στο αμερικανικό δολάριο περιορίζεται εκ των πραγμάτων σε όσους έχουν επαφές με την κυβέρνηση ή όσους δραστηριοποιούνται στην παράλληλη οικονομία. Παρότι το Καράκας φιλοξενεί γειτονιές με πολυτελή καταστήματα, ένα στα τρία παιδιά στη Βενεζουέλα υποσιτίζεται.
Περισσότεροι από επτά εκατομμύρια πολίτες εγκατέλειψαν τη χώρα μετά το 2015, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Παρά το πρόσφατο αισιόδοξο σλόγκαν της κυβέρνησης Μαδούρο –«Ολα φτιάχτηκαν»– πολλοί αγωνίζονται να επιβιώσουν με λίγα δολάρια την ημέρα, ενώ εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα έχουν διαδηλώσει διαμαρτυρόμενοι για τους χαμηλούς μισθούς τους.
Ακόμη και μεσοαστοί κάτοικοι της πρωτεύουσας, όπως η ιδιοκτήτρια εταιρείας ιατρικού υλικού Εουχένια Μονσάλβες, που στέλνει τις δύο κόρες της σε ιδιωτικό σχολείο, εκδηλώνει την αγανάκτησή της για την πορεία της χώρας. Παρότι η Μονσάλβες είναι εύπορη και ανήκει στη μεσαία τάξη, λέει ότι συνεχίζει να προσέχει τα καθημερινά της έξοδα. Βγαίνει σπάνια για φαγητό με φίλες και έχει επισκεφθεί κάποια από τα καινούργια πολυτελή καταστήματα της πρωτεύουσας, χωρίς ωστόσο να αγοράσει τίποτα. «Οι περισσότεροι συμπατριώτες μου ζουν σε πολύ δύσκολες και περίπλοκες συνθήκες», λέει η Μονσάλβες.
Η κυβέρνηση Μαδούρο πρέπει να εγκαταλείψει την εξουσία, υποστηρίζει η κ. Μονσάλβες, εκφράζοντας ωστόσο την ανησυχία της για τη φυγή των καλύτερων υποψηφίων στο εξωτερικό ή τον αποκλεισμό των υποψηφιοτήτων τους από τη δικαιοσύνη.
Απούσα η αντιπολίτευση
Η αντιπολίτευση, από τη μεριά της, δεν έχει συσπειρωθεί γύρω από αυτό που χρειάζεται περισσότερο, έναν χαρισματικό ηγέτη ικανό να κινητοποιήσει το εκλογικό σώμα. «Αυτό θέλω πιο πολύ από όλα, σαν κάθε Βενεζουελάνα. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι χωρίς σαφές όραμα από την πλευρά της αντιπολίτευσης και ενιαία πλατφόρμα πίσω από έναν υποψήφιο, πιστεύω ότι θα είναι πολύ δύσκολο», λέει η Μονσάλβες.
Τον Δεκέμβριο η κοινοβουλευτική ομάδα της αντιπολίτευσης στην εθνοσυνέλευση του Καράκας αποκαθήλωσε τον εξόριστο ηγέτη της, Χουάν Γκουαϊδό και ψήφισε υπέρ της διάλυσης της προσωρινής εξόριστης κυβέρνησης, εκφράζοντας τη δυσπιστία της για την αποτελεσματικότητα της στρατηγικής του πάλαι ποτέ εκλεκτού της Ουάσιγκτον ως διαδόχου του Μαδούρο.
