«26 χώρες είναι πρόθυμες να αναπτύξουν δύναμη στο έδαφος, στον αέρα ή στη θάλασσα», στο πλαίσιο μιας εκεχειρίας ή ειρηνευτικής συμφωνίας, τονίζει η Πρόεδρος της Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, σε δήλωση που εξέδωσε λίγο μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της Συνόδου της «Συμμαχίας των Προθύμων», στην οποία συμμετείχε από το Παρίσι.
Εντωμεταξύ, ο Εμανουέλ Μακρόν, για τρίτη φορά μέσα στις τελευταίες 20 ημέρες, εμφανίστηκε έχοντας στο πλευρό του όχι μόνο τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, αλλά και ακόμη τουλάχιστον 26 από τους «Πρόθυμους», που θα βρίσκονται στο πλευρό της Ουκρανίας ανεξάρτητα από τι θα επιλέξει να πράξει η Μόσχα.
Οι ανακοινώσεις από το Μέγαρο των Ηλυσίων αυτή την φορά είχαν αρκετά απτά στοιχεία για την πορεία που θα χαράξουν από κοινού Κίεβο και Ευρώπη και δεν αφορά μόνο στα βραχυπρόθεσμα, αλλά και στα μακροπρόθεσμα.
Μέσα από μία σειρά πολύ πυκνών διπλωματικών διεργασιών ανωτάτου επιπέδου τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, φαίνεται πως ένα συγκεκριμένο πλαίσιο έχει αρχίσει να εξυφαίνεται για το τι μέλλει γενέσθαι με τον πόλεμο που, σε λίγους μήνες, συμπληρώνει τέσσερα χρόνια. Με βάση τα όσα λέχθηκαν τόσο από το στόμα του Γάλλου Προέδρου όσο και από αυτά του Ουκρανού ομολόγου του, σήμερα η Ευρώπη -και κάποιες ισχυρές δυνάμεις, όπως η Αυστραλία και ο Καναδάς- μπορεί και αναμένεται να δεσμευθεί γραπτώς για τις εγγυήσεις ασφαλείας που ζητά το Κίεβο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται πως δεν έχει θέμα να ενταχθεί, με τρόπο και μορφή που ο ίδιος θα ανακοινώσει, και ο Ντόναλντ Τραμπ με τις ΗΠΑ. Η Συμμαχία των Προθύμων μέσα σε μερικούς μήνες -από τα τέλη του περασμένου Φεβρουαρίου και τον τρόπο με τον οποίο ο Αμερικανός Πρόεδρος έδιωξε τον Ζελένσκι από τον Λευκό Οίκο- έχει καταφέρει να συνασπίσει και να βάλει κάτω από κοινή «ομπρέλα», με κοινό στόχο, κάποιους εξαιρετικά ισχυρούς πόλους του πλανήτη.
Το σχέδιο Γαλλίας, Γερμανίας και Βρετανίας είναι ξεκάθαρο: από τη μία, να έχει όσα χρειάζεται άμεσα το Κίεβο για τα όσα η Ρωσία αναμένεται -και έχει ανακοινώσει- πως θα κάνει στο πεδίο της μάχης και, σε δεύτερο χρόνο, να δημιουργηθεί ένα δεσμευτικό πλαίσιο προς όλους, με απτές δεσμεύσεις, για να έρθει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης η Μόσχα.
Οι άξονες του σχεδίου που φαίνεται πως έχουν καταστρώσει οι «Πρόθυμοι» και για το οποίο η Ουάσινγκτον σήμερα δεν έχει ενστάσεις, είναι δύο. Η Ουκρανία να ενισχύσει άμεσα με τους διαθέσιμους τρόπους την άμυνά της -ειδικά την αεράμυνα- και, σε δεύτερο χρόνο, να επενδυθούν οι πόροι που απαιτούνται, προκειμένου το Κίεβο να αποκτήσει τον ισχυρότερο σε αριθμούς και δυναμική στρατό στην ανατολική Ευρώπη.
Ο Μακρόν υπογράμμισε, τουλάχιστον δύο φορές, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, πως ο ρόλος και των 26 σήμερα συμμετεχόντων στον συνασπισμό έχει ήδη προσδιοριστεί και καθοριστεί, αλλά δεν έδωσε καμία λεπτομέρεια καθώς, όπως ξεκαθάρισε, «η Μόσχα είναι πανταχού παρούσα και θα ήταν άβολο να της δώσουμε στο χέρια τα σχέδιά μας».
Είναι ξεκάθαρο πως το σχέδιο των Ευρωπαίων περιλαμβάνει πολύ σημαντικά κεφάλαια, τα οποία θα επενδυθούν στον τομέα της άμυνας της Ουκρανίας και φαίνεται πως όσοι βάζουν εμπόδιο σε αυτό, υπάρχει τρόπος να παρακαμφθούν.
Ο Γάλλος Πρόεδρος ξεκαθάρισε επίσης πως σε αυτό το κομμάτι η συμμετοχή των ΗΠΑ είναι διασφαλισμένη και έχει την προσωπική δέσμευση των ΗΠΑ, αλλά δεν θέλησε να απαντήσει στο πώς θα βρει η Ευρώπη τον τρόπο να πείσει το Οβάλ Γραφείο να δώσει την εντολή για άμεση νέα αποστολή προηγμένων οπλικών συστημάτων στο Κίεβο ή εάν αυτό θα γίνει και πάλι μέσω αγοράς από τον Ζελένσκι και τις Βρυξέλλες.
Παράλληλα με όλα τα παραπάνω, φαίνεται πως από τους 27 -συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας- έχει χαραχθεί και ένας σαφής οδικός χάρτης αναφορικά με τις κυρώσεις, άμεσες και δευτερεύουσες, προς την Μόσχα. Ο Μακρόν φαίνεται να πιστεύει πως υπάρχει σημαντικό περιθώριο περαιτέρω πίεσης προς την οικονομία της Ρωσίας και υπογράμμισε, στην γραμμή Τραμπ, πως ειδικά για τα ενεργειακά αποθέματα της Μόσχας, σύντομα θα υπάρχουν νέες δυτικές κυρώσεις.
Στο δια ταύτα, οι ΗΠΑ φαίνεται πως έχουν συμφωνήσει με την Ευρώπη, αλλά και τους μετέχοντες στη Συμμαχία των Προθύμων να κάνουν την «βρώμικη» επικοινωνιακά δουλειά και ο Τραμπ να χρησιμοποιεί τα δικά του μέσα με τον δικό του τρόπο και τους δικούς του ρυθμούς, αφήνοντας πάντοτε ανοιχτό το «παράθυρο» συνεννόησης με την Μόσχα και τις «εξαιρετικές» -όπως αναφέρει σε κάθε ευκαιρία- διαπροσωπικές σχέσεις που διατηρεί με τον Πούτιν.
Αξίζει να υπογραμμιστεί πως σε στενά χρονικά περιθώρια και κάτω από ασύμμετρες πιέσεις, οι μεγάλοι της Ευρώπης βρήκαν τον τρόπο όχι μόνο να γεφυρώσουν το χάσμα που άνοιξε ανάμεσα σε Κίεβο και Ουάσινγκτον, αλλά και με μεγάλη ταχύτητα να αποδεχθούν πως η γαλλοβρετανική πρόταση για σύμπραξη και συντεταγμένη πορεία αντίστασης στον Πούτιν έχει προοπτική.
Μεγάλο μερίδιο θα πρέπει να πιστωθεί και στον ίδιο τον Μακρόν, ο οποίος, παρά τα σημαντικά εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, κατάφερε να φέρει με την δική του πλευρά -αυτή που από την αρχή δεσμεύθηκε ακόμη και για παρουσία Γάλλων στρατιωτών στα ουκρανικά εδάφη- 24 χώρες μέσα σε πέντε μήνες. Την πρώτη φορά που η γαλλική πρόταση κατατέθηκε -και πάλι στο Παρίσι, τον περασμένο Μάρτιο- «oui» είχε πει μόνο η Λιθουανία.
