Με δημοσίευση της στην επιθεώρηση «BMC Biology» επιστήμονες από κινεζικά πανεπιστήμια και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης παρουσιάζουν την ανακάλυψη μια σφήκας που ζούσε την εποχή των δεινοσαύρων και διέθετε μοναδικά ανατομικά χαρακτηριστικά και μέθοδο εξόντωσης των θηραμάτων της.
Η σφήκα παγιδεύτηκε σε ένα κεχριμπάρι σε μια περιοχή της σημερινής Μιανμάρ και έτσι διατηρήθηκε σε εξαιρετική κατάσταση. Η Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία) εξαιτίας της πολιτικής κατάστασης που επικρατεί είναι ένα από τα πιο απομονωμένα κράτη στον κόσμο αλλά αποτελεί πεδίο παλαιοντολογικών ερευνών και θεωρείται παράδεισος των κεχριμπαριών μέσα στα οποία έχουν παγιδευτεί φυτά, έντομα ακόμη και μικροσκοπικά είδη ζώων (π.χ βάτραχοι) που ζούσαν πριν από πολλά δεκάδες εκατ. έτη.
Η σφήκα που έλαβε την ονομασία Sirenobethylus charybdis (με το πρώτο συνθετικό να προέρχεται από τις Σειρήνες της ελληνική μυθολογίας) ζούσε πριν από 99 εκατ. έτη.
Διέθετε φτερά που η ανατομία τους δεν έχει συναντηθεί ξανά στον κόσμο των σφηκών ενώ μοναδική ήταν και η κοιλιά της η οποία σύμφωνα με τους ερευνητές λειτουργούσε ως ένα είδος «μυγοπαγίδας». Η σφήκα αντί να συνθλίβει τα θηράματα της όπως κάνουν οι σφήκες παγίδευε στην κοιλιά της τα θηράματα και καθώς αυτά αγωνίζονταν να απελευθερωθούν η σφήκα εναποθήκευε ένα αυγό. Αυτό θα επέτρεπε στην προνύμφη της σφήκας να τραφεί και τελικά να… κατασπαράξει τον αιχμαλωτισμένο ξενιστή.
Δεν είναι σαφές πότε εξαφανίστηκε αυτή η σφήκα. Η μελέτη ασυνήθιστων εντόμων όπως αυτό μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να καταλάβουν για το τι είναι ικανά τα έντομα και πόσο διαφορετικά μπορεί να είναι.
