Ο 55χρονος Αλεξάντερ Τάσσης, γεννημένος στην Αθήνα κι υποψήφιος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στην περιφέρεια του Πότσνταμ όπου κατεβαίνουν ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Ολαφ Σολτς κι η Πράσινη ΥΠΕΞ, Αναλενα Μπερμποκ, είναι το ιδανικό άλλοθι για το ακροδεξιό κόμμα.
Απέναντι στις κατηγορίες ότι η AfD είναι ξενοφοβική, το κόμμα μπορεί να τον παρουσιάσει ως αντεπιχείρημα: «Ορίστε έχουμε και Ελληνες στην παράταξη». Το ίδιο για τις καταγγελίες ότι είναι ομοφοβική: «Μα έχουμε ανοιχτά ομοφυλόφιλο υποψήφιο».
Στη συνάντηση μας χθες το μεσημέρι στην εκλογική του περιφέρεια του επισημαίνω μια ακόμη αντίφαση. Οτι μπήκε στο κόμμα ως ιδρυτικό μελος το 2013, μεσουσης της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, όταν η AfD είχε μονοθεματική ανθελληνική ατζέντα και υποστήριζε ότι δεν πρέπει να δοθούν πακέτα βοήθειας στη χώρα μας.
«Εμείς δεν θέλαμε την ταπείνωση της Ελλάδας από την ΕΕ. Δεν θέλαμε απλώς να πληρώνουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι τα πακέτα βοήθειας», εξηγεί. Οταν τον πιέζω θυμίζοντας του ποια ήταν η αρχική ιδρυτική ιδεολογία των οικονομολόγων που συνέλαβαν την ιδέα της AfD λέει ότι η δική του έμφαση είναι σε πιο κοινωνικά θέματα, παρά οικονομικά: «Είμαι παιδί μεταναστών, ανοιχτά ομοφυλόφιλος, δεν μπήκα στην AfD για το Ευρώ. Ίσα ίσα πάντα επέκρινα ακραίες θέσεις κατά της Ελλαδας. Μου είναι όμως δύσκολο να ζω ως γκέι στη Γερμανία εξαιτίας του εξισλαμισμού της χώρας που κορυφώθηκε το 2015».
Πώς είναι δυνατόν ένα παιδί μεταναστών (είμαι κι εγώ) που ξέρει πόσο υπέφεραν οι οικογένειες των Gastarbeiter μεταπολεμικά να υποστηρίζει με τόσο πάθος τις μαζικές απελάσεις; «Μόνο στη Γερμανία έχουμε ανοιχτά σύνορα. Ούτε καν στην Ελλάδα». «Μα δεν είναι ανοιχτά!», διαμαρτύρομαι. «Ναι αλλά οι Gastarbeiter δεν έπαιρναν επιδόματα, το γνωρίζετε κι εσείς!», μου απαντάει. «Ως εργατικό παιδί μεταναστών θέλω να σταματήσουν άμεσα τα επιδόματα που δίνει το γερμανικό κράτος στους “επονομαζόμενους” πρόσφυγες».
Δε διστάζει να πει τη λέξη Remigration (βίαιος επαναπατρισμός) που είναι το βασικό προεκλογικό σύνθημα του κόμματος του. Δεν νιώθει καμία αλληλεγγύη με τους σημερινούς πρόσφυγες και μετανάστες. Βρίζει την Μπερμποκ για την υποδοχή χιλιάδων Αφγανών. Του επισημαίνω ότι η νεολαία των Πράσινων επικρίνει την Μπερμποκ ακριβώς από την αντίθετη οπτική γωνία: ότι έχει σκληρύνει τη στάση της στο μεταναστευτικό. «Καλά, αυτοί είναι τελείως τρελοί. Μάλλον δεν έχουν δει ποτέ μετανάστες».
Ο μπαμπάς του κατάγεται από τα Ιωάννινα. Ο ίδιος ο Τάσσης δεν ξέρει ελληνικά γιατί έζησε μόλις δύο χρόνια στην Ελλάδα κι όταν βρέθηκε στη Βρέμη, οι γονείς του άρχισαν κατευθείαν να του μιλούν γερμανικά. Δεν έζησε δηλαδή το γνωστό διχασμό των παιδιών μεταναστών που έπρεπε να πηγαίνουν σε ελληνικό σχολείο, να παρακολουθούν τις γιορτές στους τοπικούς συλλόγους και τις κοινότητες παλεύοντας ταυτόχρονα να ενσωματωθούν σε μια κοινωνία, συχνά εχθρική απέναντι τους.
Του επισημαίνω ότι η επικεφαλής του κόμματος του, Αλις Βάιντελ, αν και συζεί με γυναίκα δεν θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως κουίρ. «Εσείς είστε περήφανος γκει. Ιδρύσατε ολόκληρη ομάδα ομοφυλόφιλων μέσα στο κόμμα. Δεν σας ξενίζει η στάση της Βάιντελ;». Κατά τη γνώμη του η Βάιντελ κι άλλα μέλη του κόμματος δεν θέλουν να δώσουν έμφαση στη σεξουαλική τους ταυτότητα, τη θεωρούν δευτερεύον ζήτημα. «Εγώ το βλέπω αλλιώς. Είμαι περήφανος, ντύνομαι διαφορετικά, φοράω φορέματα, έτσι ήμουν πάντα και θέλω να είμαι αυθεντικός. Αυτή είναι η προσωπικότητα μου κι οι πολίτες που με ψηφίζουν έχουν δικαίωμα να το γνωρίζουν».
Επιμένει ότι δεν έχει αντιμετωπίσει ομοφοβία στους κόλπους του κόμματος του, ειδικά στο ανατολικό κομμάτι της χώρας που ιστορικά η ομοφυλοφιλία ήταν πιο αποδεκτή. Στην DDR ήταν νόμιμη από το 1968, ενώ στη δυτική Γερμανία η πλήρης αποποινικοποίηση θεσπίστηκε το 1994. Η ισότητα στο γάμο ψηφίστηκε το 2017.
