Σημαντική η παρέμβαση σχετικά με την συζήτηση που έχει ξεκινήσει σχετικά με τις Λιμενικές υποδομές της πόλης μας, του Περιφερειακού Συμβούλου Αχαΐας και Αντιπροέδρου της Περιφερειακής Επιτροπής Γεράσιμου Φεσσιάν, η οποία έχει ως εξής:
Στόχος αυτής της παρέμβασης δεν είναι να τροφοδοτήσει αντιπαραθέσεις, αλλά να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον της πόλης.
“Τις τελευταίες εβδομάδες διαμορφώνεται ένας τοξικός διάλογος γύρω από ένα θέμα που ως Πατρινούς θα έπρεπε να μας ενώνει, δίχως ιδεοληπτικές αγκυλώσεις, αλλά με σεβασμό στη διαφορετική γνώμη.
Για τον λόγο αυτό επιλέγω να τοποθετηθώ δημόσια, γιατί θεωρώ ότι η Πάτρα έχει ανάγκη από ένα πιο ώριμο και συνθετικό τρόπο να συζητά και να αποφασίζει για το μέλλον της.
Το στοίχημα για το παραλιακό μέτωπο της Πάτρας δεν είναι να διαλέξουμε ανάμεσα στην πολιτική ρητορεία του «θα τους κάψουμε» και στον επενδυτικό αυταρχισμό του «έτσι αποφασίσαμε, σιωπή». Κανένα από τα δύο δεν παράγει αποτέλεσμα για την πόλη μας. Το πρώτο γεννά ακινησία, το δεύτερο γεννά κοινωνικές αντιδράσεις και απώλεια δημόσιου χώρου.
Το πραγματικό ζητούμενο σήμερα είναι ένα σύγχρονο, λειτουργικό μοντέλο διακυβέρνησης που να συνδυάζει τη δυναμική μιας ανοιχτής, συμμετοχικής διαδικασίας με τη σταθερότητα ενός μακροπρόθεσμου, οικονομικά βιώσιμου σχεδίου, με γνώμονα το συμφέρον της Πάτρας.
Σήμερα, όμως, ο Πατρινός πολίτης νιώθει πως βρίσκεται στο περιθώριο. Δεν γνωρίζει ποιο είναι το σχέδιο για την παραλία του, δεν έχει δει ένα ολοκληρωμένο Master Plan, δεν έχει κληθεί να συμμετάσχει. Η πόλη παρακολουθεί εξελίξεις που την αφορούν άμεσα. Δεν συμμετέχει στις αποφάσεις.
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Σημαίνει ότι η Πάτρα οφείλει να σταματήσει να λειτουργεί με λογικές αποκλεισμού. Ούτε ο Δήμος μόνος του, ούτε ο ΟΛΠΑ μόνος του, ούτε η ΕΡΓΟΣΕ μόνη της, χωρίς σύνδεση με τον συνολικό σχεδιασμό. Το λιμάνι, το τρένο και η ανάπλαση είναι τρεις όψεις του ίδιου χωρικού παζλ. Χωρίς θεσμικό συντονισμό, τα έργα καθυστερούν, κοστίζουν περισσότερο και τελικά δεν υπηρετούν την πόλη.
Η διεθνής εμπειρία δείχνει τον δρόμο. Πόλεις που πέτυχαν στον σχεδιασμό του θαλάσσιου μετώπου τους επένδυσαν στη διαφάνεια, στη συμμετοχή και στη συνεργασία. Δεν πρόκειται για θεωρία· πρόκειται για πρακτικές που μειώνουν τις συγκρούσεις και αυξάνουν την αποτελεσματικότητα.
Για την Πάτρα, η πρότασή μου είναι σαφής: Ένα «Σύμφωνο για τη Θάλασσα».
Ένας μόνιμος θεσμικός μηχανισμός με τη συμμετοχή Δήμου, ΟΛΠΑ, ΕΡΓΟΣΕ, Επιμελητηρίων, ΤΕΕ, Περιφέρειας και Πανεπιστημίου. Με μηνιαίες ανοιχτές συνεδριάσεις και πλήρη δημοσιοποίηση όλων των μελετών και αποφάσεων.
Καμία μεγάλη επένδυση δεν πρέπει να προχωρά χωρίς δημόσια παρουσίαση και τεκμηριωμένη αιτιολόγηση. Καμία στρατηγική επιλογή δεν μπορεί να νομιμοποιείται χωρίς να έχει προηγηθεί ενημέρωση και διαβούλευση με την πόλη.
Το Σύμφωνο αυτό οφείλει να συνοδεύεται από σαφές πλαίσιο αρχών: ελεύθερη και συνεχής πρόσβαση στη θάλασσα, ελάχιστο πλάτος δημόσιου χώρου, διαφανείς διαγωνιστικές διαδικασίες και σαφή όρια στις ιδιωτικές χρήσεις. Η ανάπτυξη είναι αναγκαία – αλλά μόνο όταν υπηρετεί την πόλη και όχι όταν την υπερβαίνει.
Αντίστοιχα, για το κρίσιμο ζήτημα του σιδηροδρόμου, η πόλη χρειάζεται σοβαρότητα. Όχι μονοσήμαντες διακηρύξεις, αλλά εναλλακτικά σενάρια, κοστολογημένα και τεχνικά τεκμηριωμένα, ώστε να επιλεγεί η λύση που είναι πραγματικά υλοποιήσιμη και βιώσιμη.
Η Πάτρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι αποφάσεων για το μέλλον της.
Η μία κατεύθυνση οδηγεί σε ακινησία μέσα από ιδεολογικές αγκυλώσεις. Η άλλη σε αποσπασματική ανάπτυξη χωρίς κοινωνική συναίνεση. Υπάρχει, όμως, και ένας τρίτος δρόμος· αυτός της λειτουργικής, διαφανούς και συμμετοχικής διακυβέρνησης.
Αυτόν τον δρόμο οφείλουμε να επιλέξουμε. Με σχέδιο, με κανόνες, με εμπιστοσύνη και με σεβασμό στο θεσμικό πλαίσιο και ιδιαίτερα στο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΓΠΣ).
Για μια Πάτρα που δεν φοβάται το μέλλον της, αλλά το αποφασίζει η ίδια.”
