Ουσιαστική παρέμβαση Τάκη Πετρόπουλου στην ημερίδα της ΕΠΣΑ

Ενδιαφερουσα παρέμβαση στην ημερίδα ΕΠΣΑ “Soccer Webinar” από τον Τάκη Πετρόπουλο Αντιδήμαρχο Παιδείας & Αθλητισμού Δήμου Πατρέων ο οποίος μίλησε για τον τον Δήμο Πατρέων που όπως είπε, έχει πολύπλευρη στενή συνεργασία. Η ομιλία του: 

Όπως είναι γνωστό ο Δήμος δεν παραχωρεί απλά δωρεάν τα δημοτικά γηπέδα ποδοσφαίρου, καλύπτοντας  το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της ΕΠΣΑ για τη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων της (κάπου 65-70%) και των αναγκών προπόνησης τόσο των αγωνιστικών τμημάτων των ερασιτεχνικών σωματείων όσο και των ακαδημιών τους.

Ο Δήμος αναβαθμίζει κι εκσυγχρονίζει διαρκώς τα 13 δημοτικά ποδοσφαιρικά γήπεδα (9 + 4) με φυσικό ή τεχνητό χλοοτάπητα είτε με ίδιους πόρους είτε μέσα από Ευρωπαϊκά και Κρατικά προγράμματα αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα να ανταποδοθούν στον Πατραϊκό λαό και την αθλούμενη νεολαία οι αυξανόμενοι άμεσοι κι έμμεσοι φόροι στους οποίους υποβάλλεται.

Παράλληλα κατασκευάζει διαρκώς νέα γήπεδα με φυσικό ή τεχνητό χλοοτάπητα όπως του Πετρωτού, της Λεύκας και του Άνω Καστριτσίου, που έχουν ολοκληρωθεί, του Ψαθοπύργου που βρίσκεται σε εξέλιξη, των Ροϊτίκων που έχει δημοπρατηθεί κι έχει ανακηρυχθεί εργολάβος, τα δύο 5 Χ 5 του Παμπελοποννησιακού Σταδίου, ενώ μια σειρά άλλα γήπεδα όπως του Κάτω Καστριτσίου, των Καμινίων,  του Ζαβλανίου, του Ρωμανού, του Δρεπάνου, της Αρόης τα οποία στο σύνολο τους σχεδόν αντιμετώπιζαν κωλύματα κυρίως ιδιοκτησιακά και χρήσης γης,  δρομολογούνται και ωριμάζουν. 

Επίσης ο Δήμος παίρνει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες στήριξης του ερασιτεχνικού Πατραϊκού Ποδοσφαίρου με σημαντικότερη τη χρηματοδότηση του Παμπατραϊκού Τουρνουά Ποδοσφαίρου  Μαθητών Δημοτικού Σχολείου, που δυστυχώς ματαίωσε προσωρινά η πανδημία και θα έρθει να καλύψει το τεράστιο κενό στην ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στην πόλη μας, που προκαλεί η εντεινόμενη κυβερνητική αδιαφορία και ανυπαρξία στο αναπτυξιακό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι.

Παράλληλα ο Δήμος αναγνωρίζοντας ότι το Ποδόσφαιρο είναι αδιαμφισβήτητα το δημοφιλέστερο και μαζικότερο άθλημα στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις το Ερασιτεχνικό Πατραϊκό Ποδόσφαιρο και με άλλες σημαντικές παρεμβάσεις όπως η πολύπλευρη συμβολή του στην ανακατασκευή του ιστορικού Ενωσιακού Γηπέδου των Προσφυγικών, που το κράτος κατάντησε σύγχρονο «γιοφύρι της Άρτας» και η προμήθεια εξειδικευμένων σύγχρονων  αθλητικών οργάνων φυσικής κατάστασης και τεχνικής-τακτικής, με τα οποία θα εξοπλίσουμε τα δημοτικά γήπεδα και θα είναι δωρεάν φυσικά στη διάθεση των ερασιτεχνικών σωματείων.

Τέλος η δημοτική αρχή έχει στηρίξει έμπρακτα όλες τις προσπάθειες της ΕΠΣΑ να προσελκύσει στην πόλη μας σημαντικές Εθνικές, Ευρωπαϊκές και Παγκόσμιες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις αξιοποιώντας το Παμπελοποννησιακό Στάδιο, το οποίο με ίδιους πόρους και το επιστημονικό κι εργατοτεχνικό προσωπικό του δήμου αναδείξαμε ως το καλύτερο της χώρας και διαρκώς το αναβαθμίζουμε.

Είναι μάλιστα τόσο εμφανές το βάρος που ρίχνουμε σαν δημοτική αρχή στο ποδόσφαιρο, που παράταξη της αντιπολίτευσης, το Σπιράλ συγκεκριμένα, πρόσφατα για να ασκήσει κριτική για την κριτική ισχυρίστηκε, αγνοώντας προφανώς τη βαρύτητα και την αθλητική, κοινωνική αξία του ποδοσφαίρου, ότι μόνο στο ποδόσφαιρο έχουμε να επιδείξουμε έργο, ενώ δεν είναι βέβαια έτσι.

Η ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ

Με χαρά ακούσαμε την εξαγγελία της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας ότι θα διαθέσει 100 χιλ. ευρώ, από τα οποία τα 45-55 χιλ. θα πάνε για την ενίσχυση 18 αθλητικών τμημάτων ερασιτεχνικών σωματείων από τα 223 που έχει η πόλης μας δηλ. ένα πολύ  μικρό ποσό στο μόλις στο 8% επί του συνόλου.

Στα 18 σωματεία συμπεριλαμβάνονται μόνο  2 Θύελλα και  Διαγόρας, από τα 76 του ποδοσφαίρου δηλ. το 2,6%  του μαζικότερου, λαϊκότερου και δημοφιλέστερου αθλήματος, λόγω λανθασμένων οριζόντιων μονοδιάστατων τυπικών και όχι ουσιαστικών κριτηρίων, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Και ρωτάω κι ας απαντήσει καθένας στον εαυτό του, η όποια μεγαλύτερη ή μικρότερη βοήθεια από τους ΟΤΑ, μπορεί να υποκαταστήσει  τον ρόλο του κράτους?

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΒΟΗΘΑ

Ας μην μιλάμε λοιπόν για κρατική στήριξη του ερασιτεχνικού αθλητισμού, το ακριβώς αντίθετο ισχύει και δεν πρόκειται για ανικανότητα, αλλά για στοχευμένη αθλητική πολιτική, για την οποίαθα ήταν χρήσιμο να μιλήσουμε σε μια άλλη ημερίδα.

Όπως επισήμανα και σε μία άλλη πρόσφατη ημερίδα με παρεμφερές θέμα, που συμμετείχα, από όλες τις εκφάνσεις του αθλητισμού κι εν προκειμένω του ποδοσφαίρου, οι επιπτώσεις της πανδημίας εμφανίζονται πιο απειλητικές στον ερασιτεχνικό αγωνιστικό αθλητισμό  και τον αναπτυξιακό αθλητισμό.

Στον πρώτο γιατί εκτός του κοινού χαρακτηριστικού της βίαιης διακοπής της προπονητικής διαδικασίας, οι ερασιτέχνες και ημιεπαγγελματίες ποδοσφαιριστές αφέθηκαν κυριολεκτικά στο έλεος της πανδημίας, γιατί δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον από το κράτος για τη συντομότερη δυνατή επαναλειτουργία του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, ενώ υπήρχε δοκιμασμένος, εφαρμοσμένος και ασφαλής τρόπος.

Είναι ξεκάθαρο ότι αυτό δεν έγινε πρωτογενώς γιατί απαιτούσε υλικοτεχνική, ιατροφαρμακευτική και ψυχολογική υποστήριξη (τεστ, μηχανισμό ανίχνευση, αθλητικό ψυχολόγο κ.ο.κ.). Το αποτέλεσμα ήταν να επιμηκυνθεί η περίοδος της «απροπόνησης» αυξάνοντας άμεσα τους κινδύνους των τραυματισμών.

Αντίθετα στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο οι σοβαρότερες επιπτώσεις δεν θα είναι κυρίως άμεσες αλλά χρόνιες, μακροπρόθεσμες και ανάλογες της έκτασης που θα λάβει κατά περίπτωση το προπονητικό έλλειμμα από την πρώτη ημέρα εμφάνισης της πανδημίας μέχρι την επιστροφή στην κανονικότητα.

Σε κάθε περίπτωση είναι ορατός ο κίνδυνος να επηρεαστεί στον ένα ή τον άλλο βαθμό παγκόσμια η καμπύλη ανάπτυξης των τεχνικών και τακτικών των διαφόρων αθλημάτων και κυρίως σε αθλήματα ομαδικά όπως το ποδόσφαιρο και θα έλεγα κυρίως στο ποδόσφαιρο που πέρα από τον κοινό παρανομαστή όλων των αθλημάτων και αγωνισμάτων, που είναι η φυσική και σωματική ανάπτυξη, η ψυχοπνευματική ωρίμανση και κοινωνιολογική προσαρμογή, έχει έναν πολύ μεγάλο όγκο προπονητικών περιεχομένων τεχνικής και τακτικής.

ΕΝΙΑΙΟ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Όπως γνωρίζουμε οι επαγγελματίες του αθλητισμού, που έχουμε τεχνική, επιστημονική κατάρτιση, αλλά και οι αθλητικοί παράγοντες από τη μεγάλη εμπειρία τους η αναπτυξιακή φάση των νέων αθλητών εκτείνεται σε μια χρονική περίοδο πάνω από 10 χρόνια, που ξεκινάει από την ηλικία έναρξης κάθε αθλήματος και ολοκληρώνεται περίπου στο 18ο έτος της ηλικίας του.

Σε αυτή τη μακρόχρονη προπονητική περίοδο οι νέοι ποδοσφαιριστές σήμερα υπόκεινται σε ένα ενιαίο προπονητικό πρόγραμμα, το οποίο χωρίζεται σε υποπεριόδους που αντιστοιχούν στις ηλικιακές βαθμίδες, που καθορίζονται από τη σωματική, φυσική, κινητική, ψυχονοητική και κοινωνιολογική ανάπτυξη των παιδιών.

Η εξέλιξη και ανάπτυξη της επιστήμης της φυσικής αγωγής και του αθλητισμού, τα τελευταία 50-60 χρόνια τροφοδοτεί την προπονητική του ποδοσφαίρου με πολύτιμα ερευνητικά δεδομένα, που μας διαφωτίζουν επαρκώς για τη συνολική ανάπτυξη των παιδιών.

ΤΙ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ

Σήμερα λοιπόν γνωρίζουμε ότι κάθε ηλικιακή βαθμίδα του παιδιού αποτελεί ευνοϊκή περίοδο για τη θεμελίωση συγκεκριμένων παραγόντων που καθορίζουν την αθλητική απόδοση του αθλητή στην κορύφωση του.  Γνωρίζουμε ακόμη ότι αυτές οι ευνοϊκές περίοδοι είναι μοναδικές και αναντικατάστατες, γεγονός που σημαίνει ότι αν με την προπόνηση δεν επιτευχθούν οι μέγιστες προσαρμογές σε αυτές τις περιόδους δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν μεταγενέστερα.

Συνεπώς τα όποια προπονητικά ελλείμματα σημειωθούν σε αυτές τις περιόδους δεν αναπληρώνονται 100% με αποτέλεσμα το ταβάνι της μέγιστης απόδοσης του ποδοσφαιριστή στην περίοδο της αθλητικής κορύφωσης του να είναι χαμηλότερο από αυτό που η φύση του προσδιόρισε γονιδιακά.

Για να γίνω πιο κατανοητός σε όσους μας παρακολουθούν θα πω ένα απλό παράδειγμα που ισχύει για όλα τα αθλήματα. Η ηλικιακή βαθμίδα 10-14 ετών είναι η ευνοϊκή περίοδος θεμελίωσης της άκυκλης ή ποιοτικής ταχύτητας όπως αλλιώς λέγεται. Η ποιοτική ταχύτητα αφορά στην ταχυδυναμική, ακριβή και αποτελεσματική εκτέλεση κινητικών στερεοτύπων επομένως των ποδοσφαιρικών κινητικών στερεοτύπων όπως είναι οι ντρίμπλες, οι αλλαγές κατεύθυνσης, τα κοντρόλς, τα τάκλιν, τα σουτ, οι κεφαλιές, οι αμυντικές μετατοπίσεις κ.ο.κ.

Οι νέοι ποδοσφαιριστές των ποδοσφαιρικών ακαδημιών που η πανδημία και η διακοπή της προπονητικής διαδικασίας τους πέτυχε σε αυτή την ηλικιακή βαθμίδα θα εμφανίσουν ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο προπονητικό έλλειμμα, ανάλογα με το πόσο φρόντισαν οι γονείς τους έστω να αθληθούν ελεύθερα και κυρίως από το αν υπήρξε συστηματική εξ αποστάσεως καθοδήγηση από τους προπονητές τους, που θα υπονομεύσει τη θεμελίωση ενός σημαντικού παράγοντα των φυσικών τους ικανοτήτων, της ποιοτικής ταχύτητας δηλ. της ικανότητας να εκτελούν ταχυδυναμικά, με ακρίβεια και αποτελεσματικά τις τεχνικές του αθλήματος.

Αυτό ήταν μόνο ένα παράδειγμα, το ίδο ισχύει για τις πολύπλοκες κινητικές αντιδράσεις σε επίπεδο ψυχονοητικών παραγόντων της απόδοσης, τη δρομική ταχύτητα ή τη δύναμη.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι ήταν αναγκαίο να μειωθεί στο ελάχιστο ο χρόνος της διακοπής της προπονητικής διαδικασίας στις αναπτυξιακές ηλικίες.